Różaniec a grzech
Posted by Bogitor in Uncategorized
Największe zło, jakie na ziemi może spotkać człowieka, to nie cierpienie, kalectwo, choroba czy śmierć - lecz grzech. Skutki bowiem grzechu ciężkiego sięgają wieczności - grzech odrywa człowieka od Boga już tu na ziemi i może utrwalić to odwrócenie się od Niego na całą wieczność. Bóg jest źródłem życia, modlitwy, miłości i łaski. Jak gałąź odcięta od pnia nie może żyć, usycha i marnieje, tak samo nie może żyć człowiek odcięty przez grzech od Boga. Niestety, grzesznik nie zdaje sobie z tego sprawy. Może mu się wydawać, że żyje, że jest szczęśliwy i wolny. Nie wie jednak i nie pamięta jak bardzo spełniają się w odniesieniu do niego słowa Apokalipsy św. Jana: „Ty bowiem mówisz «Jestem bogaty», i «wzbogaciłem się», i «niczego mi nie potrzeba», a nie wiesz, że to ty jesteś nieszczęsny, i godzien litości, i biedny, i ślepy, i nagi” (Ap 3, 17). To samozadowolenie i samowystarczalność grzesznika są tylko pozorne, stanowią wielkie złudzenie.
Niestety, dziś człowiek coraz bardziej zatraca poczucie grzechu. Grzech jakby dla niego nie istnieje. Lekceważy go. Nie przejmuje się nim. Jest jakoś dziwnie obojętny na jego zgubne skutki doczesne i wieczne. I nie daj Boże, żeby dopiero na łożu śmierci otwarły się mu oczy na całe zło i skutki grzechu. Bardzo ważne jest przywrócenie człowiekowi właściwego poczucia grzechu. Tajemnice bolesne różańca w których kontempluje się mękę Jezusa pokazują, jak wielka była zapłata za nasz grzech. Różaniec każe nam odrywać się od grzechu, każe swoją słabość składać w ramiona cierpiącego Jezusa.